يعنى جهت عدم امتياز حقايق اسمائيه از يكديگر ، و نيز از جهت عدم تميز صور اين حقايق ، كه « اعيان ثابته » نام دارند ، در اين مقام آنچه محقق است معانى صفات است بدون جهت امتياز . و لذا اين مقام را « حقيقة الحقايق » ناميده‌اند . و اگر لحاظ غيريت فرض شود ، فقط در عقل است ؛ چه آنكه « ذات » در اين موطن تعريف شده است به حقيقتِ احديهء كليهء جمعيهء وحدانيهء منحاز از جميع نسب و اعتبارات . لذا اعتبار نسب و شؤون ذاتيه در آن غير معقول است . صورت اين حقيقت و تعيّن اين مرتبه ، كه اصل الأصول كليهء نسب و شؤون است ، « واحديت » نام دارد . و در اين مرتبه ذات به « فيض اقدس » به جميع أسماء و شؤون أسماء ظهور نمايد ؛ و مشاهده نمايد كليهء نسب و شؤون نسب را كه ظهور اسمائيه متعيّن به اعيان ثابته باشد ، شهود مجمل به صفت تفصيل ؛ كه در اوّل اعتبار ، ذات حق مفصّلات را به نعت اجمال و اندماج و وحدتْ شهود نمايد . و اين شهود ملازم است با شهود مجملات به صفت تفصيل . و عجب آنكه ذات به صرافت خود باقى است ، و كثرت أسماء فاعليه و قابليه به اعتبار عقل است و لا غير . در تعيّن اوّل ، أسماء و نسب ذات ، از باب عدم تعيّن و مغايرت با ذات ، تمايز ندارند ؛ لذا گفته‌اند در اين مرتبه آنچه تحقق دارد معانى أسماء و صفات است . و در تعيّن ثانى ، أسماء ظهور و تمايز دارند ؛ ولى تميز عقلى است ، و در عين و ظاهر وجود أسماء و اعيان متحدند . در تعيّن ثانى ، كه از آن به مقام « قابَ قَوْسَيْنِ » تعبير كرده‌اند ، اثرى خفى از تميّز بين قوس وجوب و امكان باقى است . ولى در مرتبهء قبل از اين تعين ، كه